Έλα φιλαράκι, άκου να μαθαίνεις πώς παίζεται η μπάλα στους δρόμους, γιατί πολύ αέρα σας έχουν δώσει με τα ίντερνετς.
Μπαίνει χθες κούρσα από Σύνταγμα. Κουστουμαρισμένος, με το λαπτοπάκι του, το smartwatch του να μετράει και τους σφυγμούς του (λες και με νοιάζει αν ζει ή αν πέθανε) και μου πετάει το αμίμητο: «Κύριε οδηγέ, να ξέρετε, η αυτόνομη οδήγηση και το AI έρχονται. Σε λίγα χρόνια δε θα χρειάζεστε».
Τον κοιτάω από τον καθρέφτη. Τον κοιτάω καλά. «Ρε μάστορα», του λέω, «ποιο AI και ποιος αλγόριθμος; Έχει έρθει το AI να στρίψει στενάκι στην Κυψέλη, Παρασκευή βράδυ, με διπλοπαρκαρισμένα και τον κάδο στη μέση;».
Το μηχάνημα, φίλε, είναι χαζό. Σου λέει «στρίψε δεξιά». Εγώ, που έχω γράψει χιλιόμετρα που δεν τα έχει δει ούτε αστροναύτης της NASA, ξέρω ότι αν στρίψω δεξιά στη Μιχαλακοπούλου στις 3 το μεσημέρι, θα βγω στη σύνταξη μέσα στο αμάξι. Ξέρει το GPS τη λακκούβα-κρατήρα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας που την άνοιξε η ΕΥΔΑΠ προχθές; Όχι. Εγώ την ξέρω, την νιώθω, της μιλάω. Εγώ, ρε γατάκια, μυρίζω την κίνηση πριν καν πατήσω το ντεμπραγιάζ. Άσε λοιπόν τα ρομποτάκια να φτιάχνουν ζωγραφιές στον υπολογιστή και άσε το τιμόνι-κουλούρι στους επαγγελματίες.
