Ο «ταρίφας» είναι μια κλασική, καλτ φιγούρα της ελληνικής πραγματικότητας. Τα ξέρει όλα και οφείλεις να τον διαβάσεις…
Καλοκαίρι στην Αθήνα χωρίς τουρίστες στο ταξί, είναι σαν χωριάτικη σαλάτα χωρίς φέτα και ρίγανη. Μπαίνει τις προάλλες στο αμάξι ένας Αμερικάνος από το Οχάιο. Κατακόκκινος σαν βραστός αστακός από τον ήλιο, ιδρωμένος, με το κλασικό πέδιλο, τη λευκή κάλτσα…
Όλοι γκρινιάζουν για την ακρίβεια και βρίζουν τους Άραβες και τους Ρώσους. “Ανέβηκε το βαρέλι το Brent”, λέει ο άλλος στα παράθυρα της τηλεόρασης. Ποιο Brent ρε, το ξέρεις από το χωριό σου το Brent; Άκου πώς παίζεται το…
Μπαίνει στο ταξί μια φοιτητριούλα, διαβάζει στο κινητό της και μου λέει: “Τι ωραία, κύριε οδηγέ, σε λίγα χρόνια θα φτιάξουν την πρώτη βάση στον πλανήτη Άρη”. Βάζω χειρόφρενο. Την κοιτάω από τον καθρέφτη. “Κοπελιά”, της λέω, “ποιος Άρης…
Έλα ρε, που κάθεστε και τσακώνεστε στα καφενεία για το ποιος τα είπε καλύτερα χθες στη Βουλή. Ποιος τα είπε ρε, το μηχάνημα; Ξεστραβωθείτε! Παίρνω προχθές έναν τύπο από Σύνταγμα, με ένα τεράστιο μαύρο βαλιτσάκι. Μου λέει “Πήγαινέ με γρήγορα…
Μεγάλη πληγή ο Κηφισός, φιλαράκι. Αλλά μεγαλύτερη πληγή είναι αυτοί που οδηγούν δίπλα μου. Προχθές, ώρα αιχμής, ύψος Περιστέρι. Σταματημένοι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου. Και βλέπω δίπλα μου, ανάμεσα από νταλίκα και μπετονιέρα, ένα παλικάρι. Μούσι, σκουφάκι…
Έλα φιλαράκι, άκου να μαθαίνεις πώς παίζεται η μπάλα στους δρόμους, γιατί πολύ αέρα σας έχουν δώσει με τα ίντερνετς. Μπαίνει χθες κούρσα από Σύνταγμα. Κουστουμαρισμένος, με το λαπτοπάκι του, το smartwatch του να μετράει και τους σφυγμούς του (λες…
