Καλοκαίρι στην Αθήνα χωρίς τουρίστες στο ταξί, είναι σαν χωριάτικη σαλάτα χωρίς φέτα και ρίγανη. Μπαίνει τις προάλλες στο αμάξι ένας Αμερικάνος από το Οχάιο. Κατακόκκινος σαν βραστός αστακός από τον ήλιο, ιδρωμένος, με το κλασικό πέδιλο, τη λευκή κάλτσα μέχρι τη γάμπα και το καπέλο σαφάρι.
Το πρώτο πράγμα που μου λέει με βαριά προφορά; «Acropolis, please! And tell me, where can I find the best suv-la-ki in town?». Εδώ, φίλοι μου, νιώθω το βάρος της εθνικής ευθύνης να πέφτει στους ώμους μου. Εγώ εκείνη τη στιγμή δεν είμαι ένας απλός οδηγός ταξί. Είμαι ο πρέσβης της ελληνικής φιλοξενίας και της γαστρονομίας. Δεν μπορώ να επιτρέψω να πάει να φάει κατεψυγμένο γύρο σε καμιά τουριστοπαγίδα στο Μοναστηράκι.
Του ξεκινάω λοιπόν ένα ολόκληρο σεμινάριο, χρησιμοποιώντας τα λίγα αγγλικά που μου έμειναν από το γυμνάσιο και πολλές χειρονομίες. «Listen to me, my friend. No tzatziki if you have a date tonight. Onion yes, much onion, it gives power. And real pitogyro is pork, chicken is for diet!». Τον πήγα συστημένο σε ένα μικρό, αυθεντικό κουτούκι σε ένα στενό στο Μεταξουργείο, όπου ο ψήστης δουλεύει μόνο με κάρβουνο. Όταν κατέβηκε από το αμάξι, με κοιτούσε με δέος, λες και του αποκάλυψα το μυστικό της δημιουργίας του σύμπαντος. Έτσι χτίζεται ο τουρισμός, κύριοι. Όχι με διαφημίσεις, αλλά με το σωστό το πιτόγυρο.
