Υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται σε κάθε παρέα αντρών. Κάποιος περνάει δύσκολα. Οι υπόλοιποι το ξέρουν. Και όμως η συζήτηση πάει: «Τι λέμε; Μπύρα;» «Ναι, πάμε.»

Δεν είναι αδιαφορία. Είναι μια γλώσσα που μάθαμε από μικροί — ότι τα συναισθήματα είναι ιδιωτική υπόθεση, και αν δεν τα λες, δεν υπάρχουν.

Το πρόβλημα; Υπάρχουν. Απλώς δεν έχουν πού να πάνε.

Έρευνες δείχνουν ότι οι άντρες έχουν σημαντικά μικρότερα κοινωνικά δίκτυα υποστήριξης από τις γυναίκες. Πολλοί άντρες άνω των 30 αναφέρουν ότι δεν έχουν κανέναν φίλο με τον οποίο μπορούν να μιλήσουν για κάτι βαθύτερο από το ποδόσφαιρο ή τη δουλειά.

Αυτό δεν είναι απλώς λυπηρό. Είναι επικίνδυνο. Η απομόνωση συνδέεται με κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές και σωματικά προβλήματα υγείας.

Η λύση δεν είναι να γίνουμε ξαφνικά «open book» σε κάθε κοινωνική περίσταση. Είναι να βρούμε έναν-δύο ανθρώπους — φίλο, σύντροφο, θεραπευτή — με τους οποίους μπορούμε να είμαστε αληθινοί.

Η δύναμη δεν είναι να μην νιώθεις. Είναι να νιώθεις και να μπορείς να το διαχειριστείς. Και αυτό δεν γίνεται μόνο.