Μεγάλη πληγή ο Κηφισός, φιλαράκι. Αλλά μεγαλύτερη πληγή είναι αυτοί που οδηγούν δίπλα μου.
Προχθές, ώρα αιχμής, ύψος Περιστέρι. Σταματημένοι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου. Και βλέπω δίπλα μου, ανάμεσα από νταλίκα και μπετονιέρα, ένα παλικάρι. Μούσι, σκουφάκι (καλοκαιριάτικα) και ανεβασμένος πάνω σε ένα ηλεκτρικό πατίνι που έμοιαζε με μίξερ. Πήγαινε σφήνες με τα ακουστικά στα αυτιά, στον κόσμο του.
Κατεβάζω παράθυρο. «Ρε φίλε!» του φωνάζω. «Πού πας έτσι ξεβράκωτος στα αγγούρια; Εδώ είναι ζούγκλα, δεν είναι ο ποδηλατόδρομος στο Άμστερνταμ!». Με κοιτάει απαξιωτικά. «Είμαι eco-friendly» μου λέει.
Άκου να δεις κάτι ομορφιές. Η γενιά του «άπαπα» και του «eco-friendly». Που άμα τους σκάσει λάστιχο παίρνουν την οδική και κλαίνε στη μάνα τους. Εγώ έχω αλλάξει ημιαξόνιο με τα δόντια στην εθνική, ρε φίλε. Τι να μας πείτε τώρα εσείς με τα πατίνια που φορτίζουν στην πρίζα του σαλονιού; Ο δρόμος θέλει μαγκιά, θέλει να διαβάζεις το βλέμμα του άλλου στο φανάρι. Άμα δω εγώ Yaris με αυτοκόλλητο «Baby on Board» να πλησιάζει, έχω ήδη κάνει ελιγμό τρία τετράγωνα μακριά.
